İnsan Tanımak Bir Sanattır

Gözleri dalmış, oturduğu yerde eliyle toprağı eliyle eşeleyip duruyordu. Daldığı her halinden belli oluyordu. O kadar dalmıştı ki annesinin sesiyle bir anda korktu. Bir şaşkınlık ifadesi belirdi Meryem'in yüzünde. Annesi anlamıştı bakışlarından bir şeyler düşündüğünü.

"Nerelere gittin yine öyle" dedi.

‘Hiiiç!’ dedi. Annesinin inanmayacağını bile bile.

Sonra devam etti derin bir iç çekerek. Babaannemlerin bahçede koşturduğumuz günler aklıma geldi. Keşke elimizde olsa da çocuk kalabilseydik, büyümeseydik. Ağzından çıkan bu cümlelerden sonra Meryem'in yüzünde hafif bir tebessüm belirdi.

Bahar geldiğinde erikler oldu mu acaba diye hafta sonunu iple çekerdik. Önce çiçek açar, sonra o çiçekler meyveye dönerdi. Her gittiğimizde bakardık, olmuş mu olmamış mı diye.

Meyveye dönmüş mü, yenecek kıvama gelmiş mi?

Çünkü bir anda ağaçta meyve olmazdı. Hayatta hiçbir şeyin bir anda olmadığı gibi. Çocuk da olsak bunun farkındaydık. Önce çiçek açarak bize işaretlerini verirdi.

O süreci kuzenlerle sabırsızlıkla beklerdik. Önce erikler olurdu, sonra arkasından gelsin dutlar, kayısılar...

Hele ki o dut ağacının dalından yemek ne büyük keyifmiş meğer.

Hatta gözü kara olanlarımız kedi gibi direk ağaca tırmanırdı. Çıkamayanlar da ona özenir çıkmaya çalışırlardı.

İnsan hayatı da ağaçlardaki bu döngüye ne kadar benziyordu. Sonra Meryem'in yüzünde bir hüzün beliriverdi. Doğduğu, çocukluğunu yaşadığı topraklardan ayrıldıkları günü hatırlayıverdi. Çünkü ailece başka bir şehre taşınıyorlardı. Yakın akrabaları, kuzenleri onları yolcu etmeye gelmişlerdi. Meryem'in gözyaşları vedalaşırken gözünden akıvermişti.  Ayrılık anına kadar da farkında değildi aslında. Bir heyecan vardı, eşyaları toplama telaşı vardı. Artık başka bir şehirde yaşamaya başlayacaklardı. Onunla birlikte en küçük yaştaki halası da gözyaşlarını tutamamıştı. Onların bu ağlamalarına da anlam veremiyorlardı. Fakat yola çıkıp yeni evlerine geldiklerinde o halinden eser kalmamıştı. Annesi de onun bu değişken hallerine anlam veremiyordu. Sanki o gözyaşlarını döken Meryem değildi. Onun alışamayacağını düşünürken durum hiç de göründüğü gibi değildi. 

Annesi daha zor adapte olmuştu. Yeni evlerine, yaşadıkları yere, tüm bu değişikliklere. Eski evine, komşularına özlem duyuyordu. Öyle kolay değildi ona göre ev değiştirmek, şehir değiştirmek. Meryem de annesinin bu durumuna anlam veremiyordu.

“Ne yapalım, günlerce yas mı tutalım?” diyordu.

Hemen yeni evlerine, yeni komşularına, mahalleye alışıvermişti. Her gün eve geldiğinde keşfettiği yerleri anlatıyordu.

“Şurada fırın var, şuradaki markette doğal ürünler var.”

“Şu sokakta bir butik var, vitrini çok hoşuma gitti.”

Meryem kısa bir sürede bulunduğu çevreyi keşfetmişti. Nereden ne alacağıyla ilgili kısa sürede bir fikri oluşmuştu. Annesini de hafta sonları keşfettiği yerlere götürüyordu. Ama annesi mutlaka bir kusur buluyordu ona göre. Günün sonu “Sen de hiçbir şey beğenmiyorsun ki!" ile bitiyordu.

O da beğeniyordu beğenmesine ama bir öncekini unutamamışken yenisini nasıl kabul edecekti ki? İster istemez zihninde bir kıyası vardı. Zor beğenip zor kabul eden bir yapıdaydı. Meryem de sürekli şikayet ediyordu. Ne gerek vardı hayatı bu kadar zorlaştırmaya? Fakat aradan zaman geçtiğinde annesi de yavaş yavaş duruma adapte oluyordu.

Şimdi toprağı eşelerken uzunca bir süre annesine baktı. Birbirlerinden ne kadar da farklı olduklarını düşündü. Ama zaman içerisinde de her hallerini anlar olmuşlardı. Biraz zorlayıcı olsa da bir olayda nasıl tepki vereceklerini zaman içinde öğrenmişlerdi. Eve misafir geleceği zaman annesinin vereceği tepkiyi biliyordu. Günler öncesinden hazırlıklar yapılırdı.  Bir misafir geleceği zaman evde bir fırtına eserdi sanki.

“Ay tamam anne ya geleceklerse gelecekler. Sanki kraliyet ailesini ağırlıyoruz.” derdi. Aradan yıllar geçmesine rağmen annesi hala bu huyunu değiştirememişti. Sadece rüzgârın şiddeti biraz azalmıştı o kadar. Meryem önceleri anlayamıyordu. Ama zaman içerisinde benzer öykülerle karşılaşmıştı. Bu ve bunun benzeri zıtlıklarla dolu başka ilişkileri de gözlenmemişti.

Her insan olaylar karşısında aynı tepkiyi vermiyordu ki...

Kimisi değişikliklere kolay adapte oluyor. Kimisi aradan aylar geçmesine rağmen zorluk çekiyor. Biraz zamana ihtiyaç duyuyor.

Hepimiz aynı tepkiyi veriyor olsaydık o zaman bu yaşadıklarımızın bir anlamı olur muydu?

Bu zıtlıklar olmasa farkına varabilir miydik?

Birbirimize bir katkımız olur muydu?

Öğrenebilir miydik doğru ya da yanlışı?

Gelişebilir miydik ya da geliştirebilir miydik ilişki kurduğumuz insanları?

En önemlisi de insan tanımanın bir sanat olduğunu...

Ve bunun kolay bir yolu olduğunu.

 

💧 

Deneyimsel Tasarım Öğretisi ve Karar temalı blog

Deneyimsel Tasarım Öğretisi, insanın amacını amaç edinmiştir. 
Hayatta mutlu ve başarılı olmak...

" İnsanoğlunun, yeryüzünde var olduğundan beri, en büyük dostu ve düşmanı hiç değişmedi. Aynadaki kişi..."  Yahya Hamurcu

Kim Kimdir İnsan Tanıma Sanatı

İlişkilerde Ustalık

Başarı Psikolojisi

Sakınmada Ustalık

Designer (Strateji Tasarımcılığı)

💧