Ya Tutarsa

“Bunu da at şunu da at! Asıl şunu hiç gözüm görmesin! Ne paralar harcamış ya gözümü boyamak için!”

Söylene söylene eski sevgilisinden yadigar hediyeleri çöpe tıkıştırıyordu Seher. Sevgilisi “eski” olalı bir hafta olmuştu ve çok canı acıyordu. Aldatıldığını öğrenir öğrenmez ayrılmıştı Emre’den.

Son yıllarda ciddi bir ilişkisi olsun da evlilikle son bulsun istiyordu. Aslında yıllarca evlilikten kaygı duyan biri olmasına rağmen son üç, dört yıldır bu durum değişmişti. Artık bir ömrü tek başına geçirmek istemiyordu. Hayatın yükünü beraber sırtlanabileceği biriyle bir yuva kurma fikri ona hoş gelmeye başlamıştı. Ama aksi gibi karşısına bir türlü dikiş tutturamayacağı tipler çıkıyordu. Başta onu çok heyecanlandıran, “İşte doğru insan!” dediği kişilerin hiç de öyle olmadığını sonradan anlıyordu.

Hediyelerle meselesini hallettikten sonra kafasını dağıtmak için biraz yürüyüp hava almak istedi. Odadan çıkınca koridorda karşılaştığı annesine ağladığını belli etmemeye çalışsa da becerememişti. Kızarmış gözlerle “Biraz yürüyeceğim” deyip hızlıca çıkıverdi.

Yürürken yaşadıklarını düşünmeye başladı Seher. Eskileri hatırladıkça yavaş yavaş iyi bir ilişkisi olacağına dair ümidi azalıyordu sanki.

“Bu zamanda çok zor! Herkes birbirinin yanı başında olmasına rağmen arkasını bulur bulmaz bir iş çeviriyor. Artık benim için doğru insanla karşılaşmak sadece bir hayal! Gerçekten nasıl böyle olur ya? Aldatılmak benim kaderim mi? Her defasında aynı şeyi yaşıyorum. Güveniyorum ve sonu hüsran!”

Farkında olmasa da yürümeye devam ediyordu bir yandan kendine kızarken… Geçtiği sokakların penceresinde gördüğü bir çiçek Emre’nin ona ilişkinin başlarında aldığını hatırlatmıştı. Yüzünde engel olamadığı bir tebessüm oluşmuştu. O anı tekrar yaşıyordu sanki. O duygular geri geldikçe daha fazla hatırlamaya çalışıyordu Emre’nin kendisine çiçeği verişini. 

Şiddetli bir fren sesiyle üzerine buzlu su dökülmüş gibi irkildi.

“Hey! Görmüyor musun? Canına mı susadın kızım sen!”

Seher farkında olmadan yeşil ışığa denk gelmesine rağmen yürümeye devam etmişti. Adamın ve kornanın sesiyle kalbi yerinden çıkacak gibi oldu. Az daha kocaman kamyonun altında kalıyordu. 

Titreyen bacaklarıyla şoku atlatmak için kenardaki banka kendini zor attı.

“İnanamıyorum! Ne yaşadım ben az önce? Rüyalara dalıp giderken az daha canımdan oluyordum. Tam da yaşadığım ilişkinin özeti gibiydi sanki. Neydi sürekli yanlış seçimler yapacak kadar gözümü kör eden? Neye göre seçtim ben bu adamı? Aldığı çiçekler, yaptığı jestlerle yaşadığım o tatlı his miydi tek değerlendirme kriterim?”

Bir kazanın eşiğinden dönmesi zihninde pek çok sorular uyandırmıştı Seher’in. Belki de kendisini doğru cevaplara bu sorular götürecekti.

İnsan seçimlerini yaparken sadece anda aldığı keyifle değerlendirince sonuçta mutsuzlukla karşılaşır. Meseleyi sadece bir yönüyle değerlendirmek yetersiz bir değerlendirmedir. Bir koltuk satın alırken bile sadece kırmızısının tonuna bakıp alıyoruz da ona sürekli bir şeyler dökecek çocuğumuzu unuttuğumuzda bu seçimimizden dolayı pişman olabiliyoruz. “Keşke beğendiğim kırmızı tonunda olan ama daha kolay silinebilir bir kumaş alsaydım” diyebiliyoruz. 

Dolayısıyla ilişkilerimizde de karşıdaki insanı sadece aldığı hediyeler, yaptığı jestlerin bize hissettirdiği tatlı hislere göre değerlendirdiğimizde yanılabiliyoruz. Ve her ilişkimizin başında aynı şeyi yapmaya devam ettikçe aslında ‘’ya tutarsa’’ demiş olarak benzer senaryoyu yaşıyoruz. Ancak hayat bunca hayal kırıklığıyla yaşanmak zorunda olunan bir yer değil. Bu hayatta insanı tanımanın da ilişkilerdeki kıvamı tutturmanın da aslında yöntemleri var. Yeter ki doğru soruları sormaya başlayalım…

💧 

Deneyimsel Tasarım Öğretisi ve Karar temalı blog

Deneyimsel Tasarım Öğretisi, insanın amacını amaç edinmiştir. 
Hayatta mutlu ve başarılı olmak...

" İnsanoğlunun, yeryüzünde var olduğundan beri, en büyük dostu ve düşmanı hiç değişmedi. Aynadaki kişi..."  Yahya Hamurcu

Kim Kimdir İnsan Tanıma Sanatı

İlişkilerde Ustalık

Başarı Psikolojisi

Sakınmada Ustalık

Designer (Strateji Tasarımcılığı)

💧