Yetiştiren Olabilmek

Sabahın 6'sın da uyanmıştı Zeynep. Uyanır uyanmaz komidine uzandı ve başucundaki buhurdanlığı yaktı. O da mis gibi portakal çiçeği kokuyordu. Buhurdanlıktan duvara sarı bir ışık yansıyordu. Küçüklüğünde sobanın camından duvara yansıyan alevler gibiydi. Hemen elini yüzünü yıkadı. Birkaç dakikalık egzersiz hareketleri ile güne dinç bir şekilde başlamıştı. Bunlar onun için sabah rutiniydi. Dolabına doğru yöneldi. Hafta sonu, hafta boyunca giyeceği kıyafetlerini ayarlamıştı. Onların arasından birini seçti. Hızlıca giyindi hafif bir makyaj yaptı. Deri topuklu ayakkabısını giyip işe gitmek için yola çıktı. 

Zeynep 45 yaşındaydı. Yaşına göre dinç bir yapısı vardı. Dikkat çekici kumral kıvırcık saçları ile bir ortamda hemen fark edilirdi. O ise ilişkiye zaman ayırmak yerine kariyerine odaklanmıştı. Aynı zamanda kendini geliştirmek için seminerlere gidiyordu. Eşi yoktu ama doğru bir evlilik nasıl olmalı bunu öğreniyordu. Çocuğu yoktu ama nasıl kaliteli bir insan yetiştirilir bunu öğreniyordu. Aynı zamanda bu bilgiler çalıştığı departmanda da işine yarıyordu. İnsan kaynakları departmanında staj için gelen gençleri yanında yetiştiriyordu. Bu işi nasıl iyi yaparlar onu öğretiyordu. Bazen onların dertlerini dinliyor çözüm arayışında olanlara yardım ediyordu. Gençlere kimsenin göstermediği ilgi ve özenle yaklaşıyordu. Stajyer öğrenciler de Zeynep'in talimatıyla sabahın 7'sinde işe gelseler bile onu seviyorlardı. Tabii başta sinir olmuşlardı. Herkes gibi biz niye 8'de gelmiyoruz diyorlardı. Ancak senenin sonunda meslekle ilgili öğrendikleri onca şeyden sonra iyi ki erken gitmişiz işe diyorlardı. Yıllar böyle akıp gidiyordu.

Bir gün Zeynep gazetede “Koruyucu Aile” başlığına denk geldi. Merak etti ve haberi okudu. Bu konu çok ilgisini çekmişti. Annesi değilsin ama o çocuğu yetiştirme hakkın olabiliyor. Bu Zeynep'in iş hayatında yıllarca severek yaptığı bir şeydi. Bu konu ile ilgili derin bir araştırmaya girdi. Bir gün Sevgi Evi’ne misafir olarak gitti. Orada çalışanlarla konuştu ve çocukları gözlemledi. Aralarında bir tanesi gözüne çarptı o çocuk Ahmet’ti. Diğer çocuklara göre daha çekingendi, kendi kendine oynuyordu. Aradan zaman geçti Zeynep sonrasında birkaç defa daha gelip gitti. Artık boş zamanlarında hep geliyordu buraya. Çocuklarla oynamak Zeynep'e de iyi geliyordu. Deşarj olmuş gibi hissediyordu kendini. Her geçen gün Ahmet'le aralarındaki bağ biraz daha artıyordu. 

Zeynep bir cesaret Ahmet'in koruyucu ailesi olmak için başvuru yaptı. Uzun bir araştırma sürecinden sonra bu isteği onaylandı. Zeynep hem seviniyordu hem de büyük bir sorumluluk aldığı için tedirgindi. Çünkü tüm hayatı Ahmet'e göre şekillenecekti. İlk iş mesleğine bir süre ara vermek oldu. Yeni bir düzen oturtana kadar buna ihtiyacı vardı.  Zeynep Ahmet'ten önce tüm öğrendiği bilgileri bu adapte olma sürecini atlatırken kullanıyordu. Birkaç senede birbirlerine alıştılar. Sonra Ahmet kreşe gitmeye başladı. Zeynep de tekrar mesleğine geri döndü. Akşamları oyunlar oynayarak çok güzel vakit geçiriyorlardı. Hafta sonları hayvanat bahçesine ya da parka gidiyorlardı. Zeynep Ahmet'in gelişimi için elinden geleni yapıyordu. Daha önce hiç mutlu olmadığı kadar mutluydu.

Ahmet’’i kreşten almak için beklerken kendi kendine düşünüyordu. Ahmet’i o doğurmamıştı ama doğursa bu kadar değer verirdi. Ahmet’i o doğurmamıştı ama o sorumluydu yetiştirmekten. Ne kadar ağır bir yüktü bu. Bir çocuk iyi ya da kötü her ailede büyür. Asıl mesele mutlu huzurlu bir ailede yetişmekti. Nasıl mutlu ve huzurlu bir yuva sağlayacaktı ona? Her istediğini alsa Ahmet mutlu olur muydu? Yoksa duyduğu hayırlar mı onu olgunlaştıracaktı? Çocuğu mutlu mu etmek gerekiyordu yoksa yetiştirmek mi? Zeynep bunları düşünürken Ahmet’in “Anneee” diye bağırmasıyla kendine geldi. Ahmet kollarını açmış Zeynep’e doğru koşuyordu. Zeynep Ahmet’e sarılsın mı yoksa ona anne demesine şaşırsın mı bilemeden kollarında Ahmet’i buldu. Gözleri doldu…

Anne olmak, büyük sorumluluk… Yetiştiren olmak… Bir çocuğun, kendi bedelleriyle, kendi ayakları üzerinde durabilen bir insan olmasına destek olmak… Kendi kararlarını kendisi lehine verebilen güçte bir çocuk yetiştirmek… Kolay mı? Hiç değil. Değer mi? Kesinlikle…

💧 

Deneyimsel Tasarım Öğretisi ve Karar temalı blog

Deneyimsel Tasarım Öğretisi, insanın amacını amaç edinmiştir. 
Hayatta mutlu ve başarılı olmak...

" İnsanoğlunun, yeryüzünde var olduğundan beri, en büyük dostu ve düşmanı hiç değişmedi. Aynadaki kişi..."  Yahya Hamurcu

Kim Kimdir İnsan Tanıma Sanatı

İlişkilerde Ustalık

Başarı Psikolojisi

Sakınmada Ustalık

Designer (Strateji Tasarımcılığı)

💧