Problem Sahibinindir

 

Ağustos ayının son günleriydi. Nesrin elinde çay bardağıyla mutfaktan hızlıca çıkarken asılı olan takvime ilişti gözü. Eylül ayı yaklaşıyordu. Her çocuğu okula giden anne gibi onun da okul dönemine hazırlık yapması gerekiyordu. Nesrin bu hazırlıklara çoktan başlamıştı aslında. Okul kıyafetleri, servise yazılma, kırtasiyeden eksikleri alma... Ama henüz ne kendisi ne de Çağın ruhen hazırlanamamıştı.

Geçen yılki okullarında güzel anıları yoktu. Hatta orada yaşadıkları sıkıntılar öyle çözülmez hale gelmişti ki okul değiştirmek zorunda kalmışlardı. ‘’Çözülmez’’ kısmı Nesrin’in aktarımıydı. Aslında insanın hayatında yaşadığı hiçbir problem çözümsüz değildi. Ama insan o probleme verdiği yanlış cevaplarla problemini büyütüyor, sonrasında da içinden çıkamayacağını zannediyordu. O büyüyüp sorun haline gelmiş problemi çözmek yerine ondan kaçmayı tercih ediyordu. İş yerini değiştirmek, o apartmandan taşınmak, dükkanını taşımak, okulu değiştirmek... Problem yaşadığı şey ya da yer neresiyse kalıp çözmek yerine ondan uzaklaşmaya çalışıyordu. Çünkü böyle yaparak ondan kurtulacağını zannediyordu. Oysaki bu sadece ertelemeye yarayan bir yanılgıydı. Ertelenen her şey büyüyüp yeniden karşımıza çıkmıyor muydu?

Nesrin ve Çağın’ın problemleri de çözemeyecekleri boyutta değildi.

Çağın geçen yıl okula yeni başlamıştı. Ailenin tek çocuğu, hatta ‘’göz bebeği’’ desek yeriydi. Annesi ve babası birlikte iş yapıyor, yoğun çalışıyor ve güzel de kazanıyorlardı. Çağın’ı da el bebek gül bebek büyütüyorlardı. ‘’Bir tane çocuğumuz var, imkanlarımız da iyi’’ diyerek bir şeyinin eksik kalmaması için uğraşıyorlardı. Çağın neredeyse hiçbir şey için kendisini yormuyor sadece istemesi yeterli oluyordu. Hatta çoğu zaman o istemeden önüne geliyordu. Onun bir şeyler için uğraşmasına gerek kalmıyordu. Bu da onu bazı beceri ve marifetlerden eksik bırakıyordu.

Okulda Çağın’dan bir sınıf üstteki çocuklar onun her şeyinin yeni ve en pahalı markalardan olduğunu fark etmişti. Bahçede Çağın’ın topuyla oynuyorlar, sınıfta kalemini alıp gidiyorlardı. Hatta topuyla oynarken onu oynatmıyorlardı. Çağın’ın çok çabuk eskiyen, kırılan eşyalarından Nesrin bir şeyler olduğunu fark etmişti. Birkaç kez üst üste sorarak sonunda oğluna olanları anlattırmıştı. Anlattıklarını duyar duymaz da önce sınıf öğretmenine sonra rehberlik öğretmenine gitmişti. Bu sorunlar bir türlü çözülmüyor hatta artarak devam ediyordu. En son müdüre kadar gidip tartışmıştı bile. Nesrin bunlarla uğraşırken yarım dönem geçmiş, Çağın’ın evde ağlamaları ve okula gitmek istememeleri başlamıştı.

Nihayet yarı dönem karnesiyle biraz nefes almışlardı. Ne de olsa okuldan biraz uzak kalacaklardı. Nesrin hemen bir turizm firmasını arayarak tatil satın almış ve ailecek iki hafta tatil yapmışlardı. Tatili aldıktan sonra da şehrin diğer iyi olan okuluna gidip Çağın’ın kaydını oraya aldırmıştı.

‘’Önce bir güzel tatil yapar ailecek dinleniriz. Sonrasında da Çağın yeni okuluna başlar ve bu çocuklardan kurtulmuş oluruz!’’ demişti kendi kendine.

Çağın’a bunu söylediğinde Çağın önce öğretmenleri ve arkadaşlarından ayrılmak istememişti. Fakat o çocukları bir daha görmeyeceği söylenince o da çok sevinmişti. Böylelikle Çağın birinci sınıfı bitirmişti. Şimdi ikinci sınıf vakti gelmiş ve eski okulları maddi sıkıntılardan dolayı kapanmıştı. Oradaki çocuklar Çağın’ın okuluna nakil edilmişti. Bu demekti ki sorun yaşadıkları çocuklarla yine aynı okulda olacaktı. Peki Nesrin şimdi ne yapacaktı? Düşüncelere dalmıştı...

Yeni bir okula geçseler nasıl olurdu? Zaten küçük bir şehirde yaşıyorlardı ve gidebilecekleri iyi okul sayısı ikiydi. İki tanesi de elenmişti.

O çocukların ailesiyle konuşsa nasıl olurdu? Geçen yıl konuşmuştu ama bir değişiklik olmamıştı.

Bu yılki okulun müdürüne ve rehber öğretmenine durumu anlatsa nasıl olurdu? Hemen arayıp anlatmıştı. Onlar da aynı sınıfta ve katta olmadıkları için sorun yaşamayacaklarını söylemişlerdi. Ama Nesrin’in içi hiç rahat değildi.

Annesinin geçen yıl söyledikleri aklına geldi. O zaman annesine kızmış cümlesini tamamlamasına bile izin vermemişti. Acaba haklı olabilir miydi? Sorun gerçekten de Çağın’ın güçlenmesi ve özgüvenini artırmasıyla çözülebilir miydi? Güçsüz olmasının sebebinin bizim çok fazla imkan sunmamızla alakası var mıydı? Okulu değiştirmek gerçekten de çözüm olmamıştı. Hatta durum daha da büyümüştü, onları iyice sıkıştırmıştı.

Eline telefonu aldı ve annesini aradı:

“Anne yarım saate size geliyorum, biraz konuşalım mı?” dedi.

Okul değiştirmenin kalıcı bir çözüm olmadığını anlamıştı. Şimdi gerçek çözümün ne olduğunu bulmak için uğraşacaktı. Bunun için de annesinin bahsettiği şu fazla imkan sunma olayını sormak istiyordu.

 Çağıııın! Hazırlan oğlum, 5 dakikaya evden çıkıyoruz.

Anne ben nasıl hazırlanayım sen beni giydirsene! Ayrıca oyun oynuyorum, gitmek istemiyorum.

Çağın, 8 yaşındasın artık kendin giyinmelisin!

Son cümleyi kurarken Nesrin de biliyordu eninde sonunda oğlunu kendisinin giydireceğini. Aslında anne ve oğulun şu kısa konuşması bile problemin nedeninin işaretlerini veriyordu. Neyse Nesrin annesinden dinleyecekti…

İnsan bazen yetiştirme sorumluluğunda olduğu kişilerin problemlerini üstlenmeye kalkar. İmkanlarını sonuna kadar kullanarak karşısındaki kişinin yoluna çıkan tüm taşları kaldırmaya çalışır. Bu durum problemleri başkası tarafından çözülen bireylerin, çözüm marifetini kaybetmesine sebep olur. İnsanlara problemlerini çözmeleri konusunda elbette destek olabiliriz. Ancak gerçekten fayda sağlamak istiyorsak bizim karşımızdakine olan desteğimiz, onun kendisine olan desteğinden fazla olmamalıdır.

💧 

Deneyimsel Tasarım Öğretisi ve Karar temalı blog

Deneyimsel Tasarım Öğretisi, insanın amacını amaç edinmiştir. 
Hayatta mutlu ve başarılı olmak...

" İnsanoğlunun, yeryüzünde var olduğundan beri, en büyük dostu ve düşmanı hiç değişmedi. Aynadaki kişi..."  Yahya Hamurcu

Kim Kimdir İnsan Tanıma Sanatı

İlişkilerde Ustalık

Başarı Psikolojisi

Sakınmada Ustalık

Designer (Strateji Tasarımcılığı)

💧