Poşette Kalanlar

Poşette kalanlar, bir hastane koridorunda başlayan ama hepimizin hayatına dokunan bir yüzleşmenin hikâyesi. İhmal ettiğimiz sevgiler, ilişkiler, ertelediğimiz buluşmalar ve vefa…

Koridorun ışıkları loştu. Hastanenin bitmek üzere olan gece vardiyası, sessizliğin içinden geçen ayak sesleriyle bölünüyordu. Buse, sırtını duvara yasladığında ayakları artık bedenini taşımayı reddediyordu. Elindeki poşetle oracıkta kalakalmıştı; bir alyans, bir kol saati, cüzdan, kulaklık, anahtarlar ve spor ayakkabıları…

Babası fenalaşmadan ambulansı aramıştı… Hastaneden de Buse’ye ulaşmışlardı. Şimdi yoğun bakımdaydı.  

Buse 28 yaşındaydı. Üniversiteyi bitirdiğinde babası ile olmak için İstanbul’a dönmüştü.  Ancak bulduğu iş, oturdukları yere uzak olunca babası kıyamamış ona iş yerine yakın bir yerde ev tutmuştu.  Buse’nin hayatı, iş toplantıları, seyahatler ve bitmeyen dosyalar arasında akıyordu. Başlarda her hafta babasıyla görüşürken, zamanla bu buluşmalar seyrekleşmişti. Son aylarda ise “bugün yarın” diyerek erteliyordu. Babası aradığında çoğu zaman ertesi gün dönüyordu. Mahir Bey, biricik kızına, bu konuda hiç serzenişte bulunmamıştı.

Bir Poşetin İçinden Çıkan Hayat ve Yeniden Başlama Cesareti

Şimdi yoğun bakımdaydı. Ve Buse, elinde bir poşetle hastane koridorunda duruyordu. İçinde babasının eşyaları vardı. Ama aslında o poşet, ertelenmiş sohbetlerin, kaçırılmış kahvaltıların ve  hiç büyümemiş  küçük kız çocuğunun  babası ile olan ilişkisi ile yüzleşmesiydi. Vefa ve nankörlük hikayesi…

Yoğun bakım kapısından dönerken hemşirenin sesi hâlâ kulaklarındaydı: “Bunları alabilirsiniz.” Bir de burada bekleyemezsiniz. Biz sizi ararız diyerek arkasını dönüp gitmişti. Buse’nin bir şey demesine fırsat bile vermemişti.

Elif 22 yaşındaydı. Hemşirelik okulundan yeni mezun olmuştu ama hastane koridorlarında yıllanmış gibiydi. Her gün onlarca hasta, onlarca bekleyiş… Artık sesinde titreme yoktu. Buse’ye poşeti uzatırken, ekmek verir gibi davranmıştı. Kötü olan neydi biliyor musunuz? Bunun farkında bile değildi. Buse’nin çöktüğünü fark ettiğinde geri dönmedi.

Buse’nin zihninde babasının sesi yankılanıyordu: “Kol saatini, kızlarımdan kim ilk evlenirse ona vereceğim.” O saat şimdi onun elindeydi. Yutkundu, böyle zamanlarda koşup dizinde ağlayacağı babası içerde yatıyordu.  Başka bir yol bilmiyordu ki? Zaman durmuş gibiydi. Bir yandan babasına kızıyordu neden kendine bakmamıştı ki? Neden kontrollerini ihmal etmişti. Hiç mi düşünmemişti Buse’yi.

Elinde poşetle eve girdiğinde babasına kızgınlığı hâlâ geçmemişti. Ayakkabıları kapının yanına bıraktı, kol saatini masaya koydu. Kulaklığı eline aldığında bir Vivaldi ezgisi zihninde çalmaya başladı. O an fark etti: Babası hâlâ onunla konuşuyordu. Eşyalar, sessizce ama ısrarla bir şeyler söylüyordu.

Buse, salona geçti. Işıkları açmadı. Pencerenin kenarına oturdu. Sabah olmak üzereydi. Gökyüzü, griyle mavi arasında bir yerlerdeydi. O an, içinden geçenleri susturmadı. Kızgınlık, suçluluk, özlem… Hepsi oradaydı. Ama bir şey daha vardı: Umut.

Düşünmek İçin Bir Durak

Babası hâlâ yaşıyordu. Ve hâlâ vakit vardı. Belki bu kez, “bugün yarın” demeden gidecekti yanına. Belki bu kez, sadece iş değil, hayatın kendisi öncelik olacaktı. Çünkü bazı insanlar, sadece varlıklarıyla bile iyileştirir. Buse, derin bir nefes aldı. Poşette kalanlar, sadece eşya değildi. Onlar, yeniden başlamak için bir davetti.

İnsan en çok nazı geçtiği insanları ihmal ediyor. Çünkü zanneder ki onlar hep oradadır. Oysa “hep” sandığımız şey bir gün sessizleşir. Ve bazıları o sessizlikte kendi pişmanlığını duyar bazıları ise  hala sadece söylenip durur.

Henüz Vakit Varken

Bir şeyin kıymetini anlamak için onu kaybetmeyi beklememeliyiz. Belki bir “konuşmamız lazım” cümlesi haftalardır erteleniyor. Belki bir kahve, karşısına oturulmadan soğudu. Bugün sadece yapılacaklar listesini değil, ilişkilerini de gözden geçir. Kimi “sonra ararım” diyerek geçtin? Kimin seni sessizce beklediğini fark etmeden günler geçti? Henüz vakit varken, uğra. Kısa bir selam ver. Dinle. Gülümse. Bu sefer derdini anlatmak yerine onu dinle. Bu sefer dertlerini değil, başına gelen güzel şeyleri paylaş. Henüz vakit varken paylaş…                                                                         

💧 

Deneyimsel Tasarım Öğretisi ve Karar temalı blog

Deneyimsel Tasarım Öğretisi, insanın amacını amaç edinmiştir. 

Hayatta mutlu ve başarılı olmak...

" İnsanoğlunun, yeryüzünde var olduğundan beri, en büyük dostu ve düşmanı hiç değişmedi. Aynadaki kişi..."  Yahya Hamurcu

Kim Kimdir İnsan Tanıma Sanatı

İlişkilerde Ustalık

Başarı Psikolojisi

Sakınmada Ustalık

Designer (Strateji Tasarımcılığı)

💧